Μια διαφορετική εμπειρία στην Κάλυμνο έζησε η Αμερικανίδα ποιήτρια Andrea Applebee, η οποία, παρά το γεγονός ότι είναι τυφλή, αποφάσισε να δοκιμάσει τις δυνάμεις της στην αναρρίχηση, ταξιδεύοντας στο νησί μαζί με τη δίδυμη αδερφή της, έναν βλέποντα φίλο και τους δύο σκύλους-οδηγούς τους. Η Andrea, που ζει στην Αθήνα μαζί με τον σκύλο-οδηγό της Alex, θέλησε να ακολουθήσει την αδερφή της σε ένα ταξίδι που είχε ως βασικό στόχο την αναρρίχηση. Η δίδυμη αδερφή της είναι μέλος της Εθνικής Ομάδας Αναρρίχησης των ΗΠΑ και η Κάλυμνος αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους προορισμούς παγκοσμίως για το συγκεκριμένο άθλημα. «Η αναρρίχηση δεν είναι ιδιαίτερα του γούστου μου, αλλά έβαλα όλη μου την ψυχή για να συμβεί αυτό το ταξίδι, γιατί είναι το πάθος της αδελφής μου και το χάρισμά της», περιγράφει η Andrea.
Το ταξίδι στην Κάλυμνο
Η άφιξη στο νησί έγινε με αεροπλάνο από την Αθήνα, με τους δύο σκύλους-οδηγούς να ταξιδεύουν μαζί τους. Η ομάδα εγκαταστάθηκε στο Μασούρι, όμως από την πρώτη στιγμή έγινε εμφανές ένα σημαντικό πρόβλημα: η προσβασιμότητα. «Ανάμεσα στο ξενοδοχείο μας και τη θάλασσα περνούσε ο κεντρικός δρόμος. Μοτοσικλέτες και αυτοκίνητα κινούνταν συνεχώς με μέτρια ταχύτητα, αλλά δεν υπήρχαν πεζοδρόμια για να περπατήσουμε με ασφάλεια», σημειώνει.
Για τις μετακινήσεις τους χρειάστηκε να οργανώσουν έναν ιδιαίτερο τρόπο. «Σχηματίζαμε ένα μικρό “τυφλό τρενάκι”, με εμένα να κρατιέμαι από το σακίδιο του φίλου μου, την αδελφή μου να κρατιέται από το δικό μου και τους δύο σκύλους να περπατούν δίπλα μας».
Η αναρρίχηση με οδηγό τον Sergi
Για την αναρρίχηση συνεργάστηκαν με τον Sergi Medina, έναν έμπειρο οδηγό από τη Βαρκελώνη, ο οποίος έχει ζήσει στην Κάλυμνο και έχει εμπειρία στη συνοδεία τυφλών αναρριχητών. Η καθοδήγηση γινόταν αποκλειστικά με φωνητικές οδηγίες. Ο Sergi χρησιμοποιούσε τους δείκτες του ρολογιού για να περιγράψει στην Andrea πού έπρεπε να κινηθεί.
«Το δεξί χέρι πάει στη μία η ώρα. Το αριστερό πόδι μπορεί να πάει στις εφτά», της έλεγε, ενώ παράλληλα την ενθάρρυνε: «Σε έχω!». Για την Andrea, η εμπειρία απαιτούσε απόλυτη εμπιστοσύνη και συντονισμό. «Απαιτείται μεγάλη εμπιστοσύνη και συντονισμός με τον ρυθμό της περιγραφής και της κίνησης», εξηγεί. Τελικά κατάφερε να φτάσει μέχρι το τελευταίο βύσμα στην κορυφή της διαδρομής. «Στην Κάλυμνο, έσφιξα τα δόντια και κατάφερα να φτάσω μέχρι το τελευταίο βύσμα στην κορυφή της διαδρομής, αναρωτώμενη γιατί κάποιοι άνθρωποι το κάνουν αυτό για διασκέδαση», λέει με χιούμορ.
Η καθημερινότητα ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση
Την επόμενη ημέρα η αδερφή της συνέχισε την αναρρίχηση, ενώ η Andrea πέρασε χρόνο με τον Alex και εργάστηκε από το δωμάτιο του ξενοδοχείου. Η προσπάθειά τους να φτάσουν στην πλατεία του χωριού, ωστόσο, αποδείχθηκε δύσκολη. Η απουσία πεζοδρομίων και η κίνηση των οχημάτων έκαναν ακόμη και μια απλή βόλτα αγχωτική. «Ακόμη και μια απλή διαδρομή μέχρι το παντοπωλείο στην Αθήνα μπορεί να μοιάζει με μια περιπέτεια γεμάτη αδρεναλίνη», αναφέρει χαρακτηριστικά. Παρά τις δυσκολίες, η Andrea κρατά από το ταξίδι τις όμορφες στιγμές, τη φιλοξενία των κατοίκων και την εμπειρία της αναρρίχησης. Μαζί με την αδερφή της επισκέφθηκαν και την Τέλενδο, ταξιδεύοντας με θαλάσσιο ταξί.
Η εμπειρία στην Κάλυμνο τής έδωσε μια διαφορετική οπτική για τις δυνατότητες που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος με αναπηρία όταν υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες και οι σωστοί άνθρωποι. «Οι λίγες εμπειρίες που είχα ζήσει δίπλα στην αδελφή μου, σε αγώνες αναρρίχησης για άτομα με αναπηρία, άνοιξαν πραγματικά το μυαλό μου ως προς το τι μπορούν να καταφέρουν το σώμα και οι αισθήσεις μας», σημειώνει.
Και καταλήγει με ένα μήνυμα που ξεπερνά τα όρια της δικής της περιπέτειας: «Όταν βρίσκεσαι ανάμεσα στους κατάλληλους ανθρώπους και έχεις έναν καλό οδηγό, οι δυνατότητες ανοίγονται μπροστά σου όπως ακριβώς ανοίγει το τοπίο όταν φτάνεις στην κορυφή μιας αναρριχητικής διαδρομής».