Μια διαφορετική, ιδιαίτερα αιχμηρή και αναλυτική προσέγγιση απέναντι στις εξαγγελίες του πρωθυπουργού από το βήμα της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης επέλεξε να κάνει η Ευδοκία Τσαγκλή, μέσα από ένα βίντεο που δημοσίευσε στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram. Με κεντρικό σύνθημα «τα ψεύτικα ψηφοθηρικά μέτρα της ΔΕΘ» και με το ύφος μιας τολμηρής κριτικής, η ίδια παρομοίασε την κυβερνητική πολιτική με ταχυδακτυλουργικό κόλπο: «Σε βάζει να κοιτάς το χέρι που κινείται, ενώ το άλλο κάνει τη δουλειά».
Το βίντεο αυτό αποτέλεσε την αφορμή για να βάλει κάπως στο μικροσκόπιο τα «σκοτάδια» των εξαγγελιών, αναλύοντας τους μισθούς, τους κουμπαράδες των παιδιών, τις αυξήσεις στους συνταξιούχους, τις χρεώσεις στο ρεύμα και τα μέτρα για τη στέγη.
Μισθοί: Η μεγάλη απόσταση ανάμεσα στα χαρτιά και το ATM
Ένα από τα πρώτα ζητήματα που έθεσε στο στόχαστρο η Ευδοκία Τσαγκλή αφορά τον κατώτατο μισθό και το αφήγημα των 1.000 ευρώ. Όπως επεσήμανε, τα πολυπόθητα 1.000 ευρώ έρχονται μεν, αλλά στα χαρτιά και όχι άμεσα. Συγκεκριμένα, ο κατώτατος μισθός στα 1.000 ευρώ μικτά τοποθετείται χρονικά για την 1η Απριλίου του 2028.
Μέχρι τότε, όπως χαρακτηριστικά σχολιάζει, ο πληθωρισμός τρέχει και δεν περιμένει τις κυβερνητικές εξαγγελίες. Επιπλέον, ένας υπάλληλος με τρεις τριετίες φτάνει τα 959 ευρώ καθαρά, ενώ ο σκέτος κατώτατος βρίσκεται στα 850 ευρώ, ποσά που –σύμφωνα με την κριτική της– εξαφανίζονται γρήγορα μόλις φτάσει η στιγμή της ανάληψης στο ΑΤΜ, την ώρα που η μείωση των ασφαλιστικών εισφορών μετατίθεται για τον Απρίλιο του 2027, περιοριζόμενη σε ελάχιστα ευρώ τον μήνα για τον μέσο εργαζόμενο.
Ο «κουμπαράς» για τα παιδιά και τα διεθνή παραδείγματα
Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στο μέτρο του «κουμπαρά» για κάθε νέο παιδί, μια εξαγγελία που προκάλεσε πολλές συζητήσεις. Σύμφωνα με την ανάλυση που παρουσιάστηκε, το όριο των 1.200 ευρώ ανεβαίνει 10% ανά πενταετία (1.200, 1.320, 1.452, 1.597). Ο γονιός που καταφέρνει να πιάνει το ταβάνι κάθε χρόνο βάζει 24.651 ευρώ, τα οποία μαζί με τη συμμετοχή του κράτους φτάνουν τις 49.300 ευρώ.
Ωστόσο, οι υπόλοιπες 11.000 ευρώ προϋποθέτουν μια σταθερή απόδοση γύρω στο 2,5% κάθε χρόνο επί 18 ολόκληρα χρόνια. Μάλιστα, έγινε σύγκριση με το αντίστοιχο εργαλείο που είχε εφαρμόσει η Βρετανία από το 2005 (Child Trust Fund) και το έκλεισε οριστικά το 2011, καθώς οι επίσημες στατιστικές αξιολογήσεις έδειξαν καμία απολύτως σημαντική επίδραση στη συνολική αποταμίευση, με τις υψηλότερα αμειβόμενες οικογένειες απλώς να καταθέτουν περισσότερα και το κοινωνικό χάσμα να διευρύνεται.
Ενέργεια, ΥΚΩ και πραγματικό κόστος
Στο πεδίο της ενέργειας και ειδικότερα γύρω από τις Υπηρεσίες Κοινής Ωφέλειας (ΥΚΩ), η ανάλυση στάθηκε στο γεγονός ότι δεν πρόκειται για απλή τιμή ενέργειας, αλλά για τη χρέωση που χρηματοδοτεί τα μη διασυνδεδεμένα νησιά και το κοινωνικό τιμολόγιο. Όπως τονίστηκε, μειώνοντας τεχνητά τη χρέωση αυτή, το κόστος δεν εξαφανίζεται ως δια μαγείας, αλλά απλώς μεταφέρεται και επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό.
Για το μέσο νοικοκυριό, η όποια ελάφρυνση μεταφράζεται σε ελάχιστα ευρώ τον χρόνο, ποσό που δεν επαρκεί για να καλύψει την καλπάζουσα ακρίβεια στο ρεύμα και τα καύσιμα.
Συνταξιούχοι και κοινωνικό μέρισμα: «Δώρα» ή προσωρινές ενισχύσεις;
Ισχυρή κριτική ασκήθηκε και στα μέτρα που αφορούν τους συνταξιούχους, μια κατηγορία πολιτών που αριθμεί περίπου 2,3 εκατομμύρια ανθρώπους. Τα ποσά που δίνονται γύρω στις γιορτές των Χριστουγέννων (όπως τα επιδόματα των 500, 300 ή 250 ευρώ) χαρακτηρίστηκαν από την ίδια ως μη συντάξιμα και μη κληρονομήσιμα.
Δεν χτίζουν σταθερή προσαύξηση στη σύνταξη, δεν κατοχυρώνονται θεσμικά και λειτουργούν περισσότερο ως προσωρινά «μπαλώματα» παρά ως ουσιαστική ενίσχυση του εισοδήματος. Ακόμη και οι αναφορές για τα αναπηρικά επιδόματα και τη σύνδεση τους με τον πληθωρισμό από το 2027 αντιμετωπίστηκαν με σκεπτικισμό, καθώς οι αυξήσεις αυτές υπολείπονται κατά πολύ των πραγματικών αναγκών της ακρίβειας.
Στέγη και Δημόσιο: Τα μεγάλα κενά στην πολιτική
Κλείνοντας την τοποθέτησή της, η Ευδοκία Τσαγκλή αναφέρθηκε στα ζητήματα στέγασης και στις δημόσιες παροχές, τονίζοντας πως οι μέχρι τώρα κυβερνητικές πρωτοβουλίες δεν συνιστούν ολοκληρωμένη στεγαστική πολιτική για τα νέα ζευγάρια και τους εργαζόμενους.
Το βίντεο αυτό λειτούργησε ως μια φωνή αγανάκτησης απέναντι σε αυτό που η ίδια αποκαλεί «επικοινωνιακό σόου», υπενθυμίζοντας πως οι αριθμοί και τα εντυπωσιακά γραφήματα στα συνέδρια συχνά απέχουν έτη φωτός από την ωμή πραγματικότητα που βιώνουν οι πολίτες στα σούπερ μάρκετ, στα βενζινάδικα και στα ταμεία των τραπεζών.