Ο ηθοποιός Γιώργος Χατζηκυριάκος ακολούθησε τον δρόμο της υποκριτικής και εξελίχθηκε σε επαγγελματία ηθοποιό, χτίζοντας σταδιακά τη δική του πορεία στον καλλιτεχνικό χώρο. Στη μέχρι τώρα διαδρομή του έχει αποκτήσει εμπειρίες από διαφορετικά πεδία της τέχνης και της ψυχαγωγίας, καθώς η δουλειά του δεν περιορίζεται αποκλειστικά σε ένα μέσο.
Η παρουσία του έχει περάσει από τον κινηματογράφο, το θέατρο και την τηλεόραση, ενώ το επαγγελματικό του βιογραφικό περιλαμβάνει και άλλες δραστηριότητες πέρα από αυτούς τους τρεις βασικούς χώρους. Κάθε διαφορετική δουλειά πρόσθεσε τη δική της εμπειρία σε μια πορεία που ξεκίνησε πολύ μακριά από τις μεγάλες κινηματογραφικές παραγωγές.
Πρόσφατα, μάλιστα, ήρθε μια συνεργασία με ιδιαίτερη σημασία για την καριέρα του. Ο Γιώργος Χατζηκυριάκος συμμετείχε στην «Οδύσσεια», τη νέα κινηματογραφική παραγωγή του Κρίστοφερ Νόλαν, αποκτώντας έτσι την εμπειρία της συμμετοχής σε ένα διεθνές κινηματογραφικό εγχείρημα υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες ενός από τους πλέον αναγνωρίσιμους δημιουργούς του σύγχρονου σινεμά.
Η κριτική στην Οδύσσεια του Νόλαν από τον Γιώργο Χατζηκυριάκο – Η ανάρτηση του ηθοποιού
«Πέρυσι στην Κόρινθο, στα γυρίσματα της περιβόητης Οδύσσειας του Νόλαν. Απαγορεύονταν τα κινητά, απαγορεύονταν και οι φωτογραφίες. Αλλά άμα είσαι πιο λαμόγιο κι από τον ίδιο τον Οδυσσέα (τον μυθικό, όχι τον Στρατιώτη Ράιαν) βρίσκεις τον τρόπο. Πχ χωνεσαι σε μία τουαλέτα και βγάζεις όσες φωτογραφίες θες. Γιατί στην τελική από μια τεράστια παπάτζα… ε χολιγουντιανή υπερπαραγωγή, τι θα σου μείνει πέρα από τις φωτογραφίες; Τίποτα.
Την ταινία εννοείται πως δεν την είδα ακόμα και ούτε και θέλω να τη δω όπως αντίστοιχα το Rings of Power. Το cast δεν μου άρεσε εξαρχής ενώ δεν υπήρξα ποτέ φαν του Νόλαν (ο οποίος θεωρώ κατέστρεψε τον Μπάτμαν με εκείνη την τριλογία) αν και το Ινσέψιον ήταν πραγματικά ταινιάρα.
Είμαι τεράστιος φαν της ελληνικής μυθολογίας και ομολογώ ότι καμία αμερικανική ταινία που έχει καταπιαστεί με αυτά τα θέματα δεν μου αρέσει (κάτι Τροίες, κάτι Τιτανομαχίες κτλ) και τις θεωρώ πεταμένα λεφτά, σαν αυτά που μας έδωσε ο Νόλαν για να κάνουμε τους στρατιώτες του Αγαμέμνονα. Να είναι καλά ο άνθρωπος βεβαίως γιατί εκείνο το τριψήφιο που έλαβα ως αμοιβή βοήθησε να πληρωθεί το ρεύμα και τα κοινόχρηστα, αλλά σαν “ρόλος” δεν έκανε κάνεις μας τίποτα το ουσιώδες σε εκείνη τη σκηνή.
Εύχομαι κάποτε τα εκατομμύρια που ξοδεύονται για να γυριστεί μια επική ταινία (μυθική ή ιστορική) να ξοδευτούν για να γυριστεί κάτι πραγματικά καλό, κάτι συλλογικό, κάτι για την παγκόσμια πολιτισμική μνήμη και όχι για τον ναρκισσισμό του κάθε καλλιτέχνη. Αλλιώς ας τα κάνει όλα τα ΑΙ που δεν κοστίζει και τίποτα όπως άλλωστε εμείς (οι μικρότεροι καλλιτέχνες) και οι γνώμες μας.
Εύχομαι επίσης να μη χρειάζεται να γραφομαστε στις Μυστικές Υπηρεσίες για να συμμετάσχουμε σε τέτοιες παραγωγές έστω και σαν κομπάρσοι, πόσο μάλλον για ρόλοι (αν και εκ πείρας το λέω, πιο εύκολα παίζεις σε ταινία του εξωτερικού πάρα σε ελληνικό σήριαλ).
Και τέλος εύχομαι αυτή εδώ η μικρή σκατόχωρα που δεν είναι άξια να φτιάξει μια σωστή ταινία για τα 200 χρονια της Ελληνικής Επανάστασης, μια μέρα να καταφέρει να γυρίσει μια ταινία της προκοπής βασισμένη στην ατέλειωτη μυθολογία της, τα ομηρικά έπη και την Ιστορία της.
Αυτά από τη δική μου Οδύσσεια
ΥΓ : γελάω αφάνταστα με όλους αυτούς που λένε ότι η ταινία του Νόλαν βοηθάει τον κόσμο να διαβασει Όμηρο. Όσο βοήθησε και το Game of Thrones να διαβάσει ο κόσμος λογοτεχνία του φανταστικού. Ούτε τα ίδια τα βιβλία του Μάρτιν δεν διάβασαν»