Λίγες ημέρες μετά το τελευταίο «αντίο» στον Λορέντζο Καριέρε, η οικογένειά του συνεχίζει να βιώνει μία από τις πιο δύσκολες περιόδους της ζωής της. Ο θάνατός του, σε ηλικία μόλις 51 ετών, άφησε πίσω του ένα δυσαναπλήρωτο κενό, βυθίζοντας στο πένθος τη σύζυγό του, Έλενα Κατραβά, τους δύο γιους τους, αλλά και όλους όσοι τον γνώριζαν και τον αγαπούσαν.
Η σπαρακτική ανάρτηση του γιου του
Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε μέσα σε ιδιαίτερα φορτισμένο κλίμα, με συγγενείς, φίλους και συνεργάτες να δίνουν το παρών για να τον αποχαιρετήσουν. Οι εικόνες της οικογένειάς του, εμφανώς συντετριμμένης, συγκίνησαν όσους βρέθηκαν εκεί, ενώ η απουσία του έγινε αισθητή σε κάθε στιγμή της τελετής. Ωστόσο, εκείνο που προκάλεσε ακόμη μεγαλύτερη συγκίνηση ήταν η δημόσια ανάρτηση του μεγαλύτερου γιου του, Ρομπέρτο. Ο νεαρός, που φέρει το όνομα του παππού του, επέλεξε να εκφράσει δημόσια όσα νιώθει για τον πατέρα του, δημοσιεύοντας ένα ιδιαίτερα συγκινητικό μήνυμα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Με λόγια γεμάτα αγάπη, ευγνωμοσύνη αλλά και αβάσταχτο πόνο, περιέγραψε τη σχέση που τους ένωνε και τη δυσκολία να αποδεχθεί πως ο άνθρωπος που αποτελούσε σημείο αναφοράς στη ζωή του δεν βρίσκεται πλέον δίπλα του. Το μήνυμά του δεν άργησε να συγκεντρώσει εκατοντάδες σχόλια συμπαράστασης. Φίλοι, γνωστοί αλλά και άνθρωποι που δεν γνώριζαν προσωπικά την οικογένεια έσπευσαν να εκφράσουν τα συλλυπητήριά τους, αναγνωρίζοντας τη δύναμη που απαιτείται για να μοιραστεί κανείς τόσο προσωπικά συναισθήματα δημόσια.
Στην ανάρτησή του, ο Ρομπέρτο δεν στάθηκε μόνο στην απώλεια. Μίλησε κυρίως για τον άνθρωπο που γνώρισε ως πατέρα. Για έναν άνθρωπο που, όπως περιγράφει, έβαζε πάντοτε την οικογένειά του πάνω από όλα και αποτελούσε το στήριγμά της στις εύκολες αλλά κυρίως στις δύσκολες στιγμές. Ο νεαρός αναφέρθηκε στις αξίες που του κληροδότησε ο πατέρας του, στην αγάπη που του χάρισε απλόχερα και στη δύναμη που συνεχίζει να αντλεί από τις αναμνήσεις τους. Παρότι ο πόνος είναι ακόμη νωπός, τα λόγια του αποπνέουν βαθιά ευγνωμοσύνη για όλα όσα έζησαν μαζί.
Ο Λορέντζο Καριέρε, σύμφωνα με όσους τον γνώριζαν, ήταν ιδιαίτερα αφοσιωμένος στην οικογένειά του. Παρά τις επαγγελματικές του υποχρεώσεις, προσπαθούσε πάντα να βρίσκεται κοντά στη σύζυγο και στα παιδιά του, τα οποία αποτελούσαν την απόλυτη προτεραιότητά του. Η απώλειά του ήρθε ύστερα από πολύμηνη μάχη με σοβαρό πρόβλημα υγείας, μια δοκιμασία που αντιμετώπισε με αξιοπρέπεια και διακριτικότητα. Όσοι βρίσκονταν δίπλα του κάνουν λόγο για έναν άνθρωπο που πάλεψε μέχρι την τελευταία στιγμή, χωρίς ποτέ να χάσει την ελπίδα του.
Η οικογένειά του καλείται πλέον να διαχειριστεί μια νέα πραγματικότητα, στην οποία η φυσική του παρουσία απουσιάζει, όμως οι αναμνήσεις παραμένουν ζωντανές. Κάθε φωτογραφία, κάθε κοινή στιγμή και κάθε οικογενειακή ανάμνηση αποκτούν πλέον ξεχωριστή σημασία. Ιδιαίτερη συγκίνηση προκαλεί το γεγονός ότι ο Ρομπέρτο επέλεξε να μοιραστεί δημόσια αυτά τα συναισθήματα, δίνοντας φωνή σε έναν πόνο που βιώνουν καθημερινά χιλιάδες άνθρωποι όταν χάνουν έναν αγαπημένο τους άνθρωπο.
Στην ανάρτησή του έγραψε:
«Υπάρχουν άνθρωποι που, ακόμα κι όταν φεύγουν, δεν σταματούν ποτέ να φωτίζουν τον κόσμο μας. Έτσι ήσουν κι εσύ μπαμπάκα μου. Ήσουν το φως που έμπαινε ακόμα και στο πιο σκοτεινό δωμάτιο, η ζεστασιά που έδιωχνε κάθε φόβο και η δύναμη που μας κρατούσε όρθιους. Ήσουν πάνω απ’ όλα οικογενειάρχης. Ένας άνθρωπος που έβαζε πάντα την οικογένειά του πρώτη, που στεκόταν δίπλα μας σε κάθε δυσκολία, σε κάθε δάκρυ, σε κάθε αγώνα.
Δεν μας άφησες ποτέ να νιώσουμε μόνοι, γιατί ήσουν πάντα εκεί… με μια αγκαλιά, έναν καλό λόγο, ένα βλέμμα γεμάτο αγάπη. Από τη μέρα που έφυγες, έφυγε μαζί σου κι ένα κομμάτι της ψυχής μου. Τίποτα δεν είναι πια όπως πριν. Η απουσία σου άφησε ένα κενό που δεν μπορεί να γεμίσει κανείς και τίποτα. Κι όμως, μέσα στον πόνο, η αγάπη σου εξακολουθεί να με κρατά όρθιο και να μου θυμίζει πόσο ευλογημένος ήμουν που σε είχα πατέρα.
Η αγάπη σου δεν έφυγε ποτέ. Ζει μέσα στις καρδιές μας, στις αξίες που μας δίδαξες, στις αναμνήσεις που έγιναν η πιο πολύτιμη κληρονομιά μας. Μου λείπεις όσο δεν μπορούν να περιγράψουν οι λέξεις. Μα κάθε φορά που κοιτάζω τον ουρανό, ένα από τα αστέρια λάμπει λίγο πιο δυνατά… γιατί ξέρω πως είσαι εσύ, που συνεχίζεις να μας προσέχεις.
Για πάντα ο ήρωάς μας.
Για πάντα ο πατέρας
Μέχρι να ξανασυναντηθούμε… θα σ’ αγαπώ με όλη μου την ψυχή».