Κραυγή αγωνίας από τους πυρόπληκτους στην Αχαΐα: «Ούτε ένα ευρώ!» – Έναν χρόνο μετά τη φωτιά περιμένουν τις αποζημιώσεις [βίντεο]

Δώδεκα μήνες συμπληρώνονται από τις καταστροφικές πυρκαγιές που έπληξαν την Πάτρα και τη Δυτική Αχαΐα, με τη σημερινή εικόνα να παρουσιάζει δύο εντελώς διαφορετικές όψεις. Από τη μία, έχουν πραγματοποιηθεί σημαντικές παρεμβάσεις για την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και την αποκατάσταση των καμένων περιοχών. Από την άλλη, αρκετοί πυρόπληκτοι εξακολουθούν να περιμένουν αποζημιώσεις και την ολοκλήρωση της καταγραφής των ζημιών τους.

Στην περιοχή του Μειλίχου κάηκαν συνολικά 22.940 στρέμματα, εκ των οποίων 5.743 ήταν δασικές εκτάσεις. Οι παρεμβάσεις αποκατάστασης καλύπτουν 1.676,35 στρέμματα. Αντίστοιχα, στον Πείρο η φωτιά επηρέασε 9.925 στρέμματα, με τα 3.235 να αφορούν δασικές περιοχές, ενώ τα έργα αντιπλημμυρικής προστασίας εκτείνονται σε 916,5 στρέμματα.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του ΑΝΤ1, ωστόσο, καταγράφει μια διαφορετική καθημερινότητα για τους ανθρώπους που επλήγησαν. Την ώρα που η φύση παρουσιάζει σταδιακά σημάδια αναγέννησης, οι κάτοικοι μιλούν για απογοήτευση, κούραση, στενοχώρια και αγανάκτηση έπειτα από έναν χρόνο αναμονής.

Αποζημιώσεις για καμένες ελιές, αγροτικές εκτάσεις, καλλιέργειες και σπίτια παραμένουν σε εκκρεμότητα, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις, σύμφωνα με τους κατοίκους, δεν έχουν ολοκληρωθεί ακόμη οι απαραίτητες καταγραφές.

Οι πυρόπληκτοι περιγράφουν πλέον μια διαφορετική μάχη, αυτή με τη γραφειοκρατία. Αιτήσεις, δικαιολογητικά, επισκέψεις σε υπηρεσίες και καθυστερήσεις έχουν εξαντλήσει την υπομονή τους. Όπως τονίζουν, δεν ζητούν κάποια ειδική μεταχείριση, αλλά να καταγραφούν όσα καταστράφηκαν και να λάβουν τις αποζημιώσεις που δικαιούνται. Για αρκετούς, η παρατεταμένη καθυστέρηση αντιμετωπίζεται πλέον ως εμπαιγμός, καθώς θυμούνται τις υποσχέσεις που δόθηκαν αμέσως μετά την καταστροφή.

Το πρόβλημα της άρδευσης αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια στην προσπάθεια επιστροφής στην κανονικότητα. Χωρίς τα δίκτυα που μετέφεραν νερό στα χωράφια, οι παραγωγοί δυσκολεύονται να στηρίξουν ξανά τις καλλιέργειές τους. Η οικονομική ζημιά, επομένως, συνεχίζεται και μετά την κατάσβεση της τελευταίας εστίας, μέσα από τη μειωμένη ή χαμένη παραγωγή.

Πίσω από την οργή υπάρχει και η συναισθηματική επιβάρυνση. Ελαιόδεντρα ηλικίας δεκαετιών καταστράφηκαν, περιουσίες που δημιουργήθηκαν με πολυετή προσπάθεια χάθηκαν και οικογένειες εξακολουθούν να περιμένουν ουσιαστική κρατική στήριξη. Οι κάτοικοι επισημαίνουν ότι κάποιες ελιές μπορεί να χρειαστούν επτά ή οκτώ χρόνια για να δώσουν ξανά καρπό, ενώ άλλες ενδέχεται να μην επανέλθουν ποτέ, καθώς καταστράφηκαν ολοκληρωτικά.

Παρά την απογοήτευση, παραμένει μια μικρή προσδοκία ότι η πορεία προς τις επόμενες εθνικές εκλογές ενδέχεται να επιταχύνει τις διαδικασίες που έχουν καθυστερήσει. Οι πυρόπληκτοι εκφράζουν την ελπίδα ότι, έστω και τώρα, τα αιτήματά τους θα επανέλθουν στο προσκήνιο.

Αυτό που ζητούν πλέον είναι ένα σαφές χρονοδιάγραμμα. Κάθε μήνας καθυστέρησης αυξάνει τα έξοδα και τις απώλειες, ενώ η χαμένη αγροτική παραγωγή δεν μπορεί να αναπληρωθεί. Έναν χρόνο μετά, οι φλόγες έχουν σβήσει, όμως για πολλούς κατοίκους της Πάτρας και της Δυτικής Αχαΐας η αποκατάσταση της ζωής και της περιουσίας τους εξακολουθεί να βρίσκεται σε εκκρεμότητα.